امید به خدا

0


گلن Verniss  کانینگهام (۴ اوت ۱۹۰۹- ۱۰ مارس ۱۹۸۸)  دونده آمریکایی و ورزشکار، جایزه سالیوان   E. را به عنوان ورزشکار دونده در ایالات متحده در سال ۱۹۳۳ دریافت کرد.

پاهای  وی در یک انفجار هنگامی که او هشت ساله بود و برادرش فلوید سیزده ساله بود سوخت. اتفاق زمانی به وقوع پیوست که به طور تصادفی بنزین به جای نفت سفید در بخاری مدرسه ریخته شد .متاسفانه فلوید برادر بزرگتر او در آتش جان سپرد. پزشکان  توصیه کردن به علت  شدت سوختگی و عملا بی مصرف بودن پاهای وی  ، پاها گلن باید قطع شود. خوشبختانه پس از مدتی پاها بهبودی نسبی پیدا  می کنند ولی با  این وجود پزشکان اعلام  می کردند اون هیچگاه راه رفتن مجدد را تجربه نخواهد کرد چون سوختگی وسیع بوده و عضلات در آتش سوخته اند و امکان راه رفتن برای وی وجود نخواهد داشت. با اینحال با عزم و اراده و اتکا به خداوند روز به روز تلاش خود را بیشتر کرد و به تدریج  راه رفتن را تجربه کرد . او در خانواده  مذهبی زندگی  می کرد و به انچه در انجیل خوانده بود اعتقاد وافر داشت به خصوص آیه اشعیا ۴۰:۳۱ بود: ” اما کسانی که برای بازیابی قدرت خود توسط خداوند صبر پیشه  می کنند دو بال مانند فرشتگان برای آنها تعبیه می شود بطوری که خواهند دوید بدون اینکه خسته شوند و راه  می روند بدون اینکه احساس ضعف کنند “

گلن در سال ۱۹۱۹ برای اولین بار راه رفت سپس شروع به دویدن کرد. برای رفتن به مدرسه  مسیر را  می دوید.

او در سال های ۱۹۳۲،۱۹۳۳،۱۹۳۶ جوایز متعددی در دوندگی کسب نمود.

در سال ۱۹۳۴ رکورد جهانی را جابجا کرد که برای ۳ سال متعلق به او بود

شاید مهمترین علت موفقیت او اعتماد به خداوند در خصوص کمک خدا به افراد  امیدوار بود.

در قران داریم : یا ایهاالذین آمنو لا تقنطو من رحمت اله…

ای بندگان مومن خدا از رحمت الهی  نا امید نشوید





Source link

پاسخ دهید